Hvar er bilun? Jú, einhversstaðar miðlægt! Ekki er bilun hjá mér. Ég get vel tuðað um þetta og bloggað eins og enginn sé morgundagurinn!

Undanfarnar vikur hef ég kynnst þónokkrum úr þessum hópi og í hvert sinn sýður á mér. Þessi skítbuxar gera mér, og öðrum væntanlega, lífið leitt með því að:

• Lækka ljósin tímanlega áður við mætumst en augnabliki áður en við erum samsíða setja háu ljósin á og brenna úr mér augun.
• Nálgast að aftan, með háu ljósin, og lækka þau ekki fyrr en ég hef blikkað þokuljósinu að aftan eða setja hazard ljósin á – hef þurft að beita báðum úrræðum. Tvisvar hafa beiðnir mínar um lækkun á ljósum verið virtar að vettugi; þá hef ég tekið á það ráð að draga úr hraðanum, fara útí kant og hleypa fávitanum fram úr mér og setja svo háu ljósin á helvítið. Auga fyrir auga, moðerfokker.

Oftast duga blikkin til að viðkomandi lækki ljósin en mér er það gersamlega óskiljanlegt hvernig fólk getur verið laust við alla skynsemi og tillitsemi við samferðamenn í umferðinni ( mamma, krakkarnir eru vondir við mig ;o) ).

Skítbuxar, drullusokkar, fávitar.

Nú átti ég 3 kosti:

A. Taka niður númerið á strætóinum, hringja í Strætó BS og klaga bílstjórann.
B. Ekki hringja í höfuðstöðvar strætó heldur í Reykjavík Síðdegis og kvarta sáran undan reykjandi vagnstjóranum.
C. Hrista höfuðið og glotta að heimskunni í greyjinu.

Hefði ég valið kost A, væri vagnstjórinn jafnvel atvinnulaus í dag.
Hefði kostur B orðið fyrir valinu væri ég samstundis kominn í hóp sem kallaður er “Húsmæður í Vesturbænum”.

C varð augljós kostur.

Téð vekjaraklukka hringdi kl. 04:14 í nótt.

Ég reif apparatið úr sambandi og batteríin fengu líka að fjúka úr, til öryggis.

Það var nú samt pínu notalegt að leggjast aftur á koddann og geta sofið 2 tíma í viðbót ;o)

- J