rokkið blessi heimilið

Steinflísin sem ég keypti í nóvember gaf sig sl. föstudag.

Helena tók eftir sprungu í flísinni eftir baksturinn. Það varð vitaskuld úr að þegar ég skoðaði sprunguna brotnaði flísin í tvennt. Rafmagnspizzuofninn sem við eigum fyrir varð ónothæfur eftir við hófum að baka á flísinni – munurinn er slíkur að það jaðrar við glæp að baka pizzu í honum núna.

Það er víst hægt að baka pizzu á pottjárnspönnu í ofni með góðum árangri. Hef þó ekki prófað þessa aðferð þar sem ég á ekki pottjárnspönnu – langar þó til að eiga eina slíka.

Ætli ég verði ekki að renna við í flísabúð í vikunni.

Pítsan í kvöld sló met. Án efa sú besta síðan ég hóf tilraunastarfsemi í eldhúsinu.

Tveir veigamiklir hlutir breyttust í ferlinu:

1. ég bjó til deigið í gærkveldi, notaði ískalt vatn í það, skipti í kúlur og lét það bíða – hefast á löngum tíma – inn í ísskáp þangað til klukkan fjögur í dag (bakaði um sex leytið)
2. bakaði inni í ofninum á funheitum stein (ofn stilltur á 250°c). Stein sem ég keypti í Flísabúðinni í dag fyrir heilar fimmtánhundruð krónur. Það er á mörkunum að kalla þetta “stein”, þetta er víst bara óglerjuð flís – einhver náttúrusteinn.

Ég var búinn að vera lengi á leiðinni að kaupa pítsustein en rakst á það á google um daginn að óglerjuð flís gæti gegnt þessu hlutverki með prýði. Kemur sér geypilega vel þar sem verðkannanir sýndu að eiginlegur pítsusteinn er að kosta á bilinu sex til átta þúsund krónur.

Mæli eindregið með þessari eldunaraðferð.

Þetta er ekki hefðbundin píta þar sem brauðinu er skellt í brauðristina og gúmmelaðinu skellt í vasann. Þetta er píta fyrir lengra komna.

Taktu pítubrauðin tímanlega úr frystinum (séu þau þar yfir höfuð) settu í poka og leyfðu þeim að þiðna í rólegheitum. Stilltu ofninn á 180°c. Sippaðu hakki eða kjúkling á pönnu og steiktu þar til tilbúið. Ég nota yfirleitt hakk, krydda með Season-All og þegar hakkið er næstum steikt strái ég pizzakryddi yfir, puðra pizzasósu yfir og blanda saman. Á meðan hakkið/kjúllinn er að eldast á snarkheitri pönnunni er gráupplagt að láta eftir sér að smjörsteikja nokkra sveppi – niðursneidda. Alger killer.

Þegar kjetið er klárt eru pítubrauðin skorin nánast í tvennt, þversum nóta bene, og lögð á álpappírsklædda ofnplötu. Kjetinu skellt á annan helminginn, rifnum osti á hinn og smjörsteiktu sveppunum ofan á hakkið. Á þessu stigi mega ævintýragjarnir bæta meira ofan á; feta osti, ferskum mozzarella eða hverju því sem hugurinn (eða maginn) girnist. Hugrakkir fullkomna verkið með jalapeno sneiðum.

Nú er ofnplatan sett í heitan ofninn og látin dúsa þar í um það bil tíu mínútur, eða þar til osturinn er hæfilega bráðinn. Á meðan dútlaru við að skera niður uppáhalds grænmetið þitt.

Út kemur ofnplatan, pítur færðar á matardisk og grænmetinu dreift yfir af lyst. Púnkturinn yfir i-ið er svo slumma af pítusósu eftir smekk. Helmingnum sem er ekki með hakkinu skellt á og þrýst blítt en ákveðið ofan á. Borðist með hnífapörum, mæli með grillhníf þar sem brauðin verða stökk í ofninum.

Gjörsvovel.

Sá frétt á visir.is um nýtt tímarit, Stoppað í Matargatið, sem fjallar um matreiðslu og annað tengt henni.

Sá sem stendur á bak við tímaritið er ljósmyndarinn Haraldur Jónasson enda eru ljósmyndirnar í blaðinu algert gúmmelaði.

Blaðið er fríkeypis og til allrar hamingju er hægt að skoða það á netinu, á slóðinni: http://matargatid.is/page/Blod

Í blaðinu er fjöldi uppskrifta sem vert er að skoða, ég mun að minnsta kosti spreyta mig á einhverjum þeirra. Þetta er prýðileg viðbót í vopnabúr áhuga-/ástríðukokksins.

Það getur verið fátans maus að borða kjúklingavængi. Þú nagar vænginn en það getur verið erfitt að ná góðri nýtingu. Hvað er til ráða?

Jú, beinin í vænginum eru einfaldlega fjarlægð áður en vængurinn er borðaður. Sjáið sjálf: