rokkið blessi heimilið

Í dag er komið eitt ár síðan séra Baldur pússaði okkur saman í Þorlákskirkjunni í viðurvist fjölskyldu og vina.

Legendary dagur.

Á þriðjudagskvöld var Ásdís Karen búin að vera gubbandi og með niðurgang í sólarhring. Hún kvartaði um náladofa í höndum og eftir klukkutíma var okkur hætt að lítast á blikuna og hringdum á lækni. Sá vildi skoða hana nánar svo við fórum á Selfoss með hana til athugunar. Kandídatanum á vakt grunaði að hún væri farin að þorna upp og vildi að hún fengi næringu í æð. Eftir hann hafði þuklað og þrýst á magann á henni reisti hún sig upp og sendi væna spýju yfir sjálfa sig og legubekkinn. Til allrar lukku höfðum við tekið með föt á hana til skiptanna.

Þar sem ekki var unnt að hafa eftirlit með henni á Selfossi var okkur vísað á Barnaspítala Hringsins í Reykjavík þar sem við fengum vitanlega mannsæmandi þjónustu.

Það kom reyndar í ljós eftir að bæði hjúkrunafræðingur og vakthafandi læknir skoðuðu hana að næring í æð væri óþörf. Við gættum þess að hún drykki í smá skömmtum og hún náði að halda því niðri.

Hún var orðin lík sjálfri sér í gær og var farin að leika sér snemma dags, hjálpaði meira að segja pabba sínum að taka til í bílskúrnum. Verra er að hlaupabólurnar eru farnar að fjölga sér eitthvað og hana var farið að klæja í gærkveldi. Henni þykir afar fúlt að geta ekki farið út að leika sér í blíðunni – segist nefnilega ekkert vera lasin.

En mikið afskaplega finnst mér skítt, jafnvel hneykslanlegt, að fá ekki viðunandi heilbrigðisþjónustu í heimabyggð – eins lítilfjörlegt og mér þykir þetta vera. Frat.

Ásdís Karen kvartaði um í hálsinum og maganum um helgina, var alveg ómöguleg. Pirraði sig á öllu og var afar viðkvæm fyrir lykt.

Hún byrjaði svo að gubba í gærkveldi og var skiljanlega afskaplega slöpp – og það á sjálfan fjögurra ára afmælisdaginn.

Hélt áfram að gubba í morgun og er þar að auki byrjuð að steypast út í bólum; hlaupabólum.

Það verður ekki annað sagt en það sé mikið lagt á litla skinnið – mikið vorkenni ég henni.

Ásdís Karen er fjögurra ára í dag.

Fjögur ár síðan hún mætti í partíið, eiltítið krumpuð með mikið og kolsvart hár (sem nú er ljóst).

Skruppum í höfuðstaðinn í gær og keyptum afmælisgjöfina; vínrauða hljómsveitar-bratz-langferðabifreið sem fékkst með góðum afslætti í Toys-R-Us.

Elskuleg móðir mín á afmæli í dag.

Í tilefni dagsins býður hún okkur í ljúffenga Mexíkó súpu í kvöld – get ekki beðið.

Til hamingju með afmælið elsku mamma )

Til hamingju með afmælið í dag elsku Helena/mamma!

Jón Óskar, Eva Þórey og Ásdís Karen

Ásdís Karen var farin að hósta í gær og komin með kvef. Í nótt hóstaði hún stanslaust og fékk með þessu hita. Í morgun lék hún sér með Bratz og þegar hún hélt að enginn sæi til, lét hún Bratz-stelpu (var það Cloe?) og Bratz-strák kyssast. Efast ekki um að sá leikur sé runninn undan rifjum eldri systur hennar.

Ég sem var að vona að veikindakvótinn væri búinn þennan veturinn.

Fórum til Vestmannaeyja um síðustu helgi í skírn hjá litlu hans Ómars og Jessýjar. Litla skvísan fékk nafnið Magnea Evey, fallegt nafn. Gaman að koma til Vestmannaeyja en ekki eins gaman að ferðast þangað, alla vega ekki með Herjólfi. En það var ýmislegt brallað í Vestmannaeyjum, hittum ömmu Erlu, skoðuðum eyjuna aðeins og fórum út að borða.

Eva Þórey og Magnea Evey

Það er afar algengt að Eva Þórey komi uppí til okkar á næturnar. Undanfarið hefur hún verið að koma uppí fyrir tólf – við rétt farin að festa svefn sjálf.

Nú er klukkan að verða hálfeitt, við ekki komin uppí, og engin hreyfing á henni.

Það er eins og barnið hafi innbyggða hreyfiskynjara.