rokkið blessi heimilið

Við hituðum grænmetisbuff og kjúklinganagga í kveldmatinn í gærkveldi. Stelpurnar heimtuðu að fá sér sjálfar á diskinn úr eldfasta mótinu en það fór ekki betur en svo að þær brenndu sig á funheitu forminu. Báðar.

Ásdís Karen brenndi sig handleggnum þegar hún stakk gafflinum í buff. Eva Þórey, þrátt fyrir ítrekaðar aðvaranir, þurfti að pota puttanum í formið og finna hvort það væri heitt. Hún komst að því með nístandi sársauka að svo var.

Mamma átti enn Burn-Free krem frá Mánadögunum, töfrakrem sem kælir og deyfir brunasár. Ég fékk því skammt til að bera á klaufabárðana.

Þær sofnuðu báðar með kælingu á sárunum.

Helena fór með Ásdísi Karen í heimsókn til tannlæknisins í gær og í ljós komu tvær litlar skemmdir sem þurfti að laga.

Sú stutta lét það ekki á sig fá og fannst lítið mál að liggja flöt í stólnum með ginið gapandi meðan tannlæknirinn athafnaði sig – hún kveinkaði sér ekki einu sinni.

Að launum fyrir hetjudáðina fékk hún að velja úr dótakörfunni hjá tannlækninum: forláta hring með litríku epli. Hún varð meira að segja að fá að hringja hjá mömmu sinni í mig í vinnuna og segja mér frá þessu, svo spennt og ánægð var hún eftir heimsóknina.

Mikið væri gott ef tannlæknaheimsóknir í framtíðinni (sem verða vonandi ekki margar) yrðu svona lítið mál.

Ásdís Karen fékk að fara leika með Gígju vinkonu sinni á sunnudaginn var. Þær hittu fyrir Katrínu, vinkonu sína, og allar skottuðust þær saman og höfðu gaman. Við höfðum ekkert séstaklega miklar áhyggjur af þeim, töldum þær vera leika heima hjá Gígju eða Katrínu. Þegar ekkert hafði til hennar spurst fór ég að litast um eftir þeim. Gígja hafði komið heim skömmu áður, grátandi, og sagt að hinar tvær vildu ekki leika við hana. Þá var að tékka á hinum tveim heima hjá Katrínu. Þegar þangað var komið sagði móðir Katrínar að þær hefðu ætlað heim til okkar að leika…

Ég hjólaði því um hverfið í fylgd með Evu Þórey og vinkonum hennar, gargaði nafn Ásdísar, en engin svör. Helena slóst í för með okkur á tveimur jafnfljótum og innan skamms hringdi Þóra frænka í Helenu. Hún hafði hitt á tvær skottur, Ásdísi og Katrínu, á gatnamótum Hafnarbergs og Selvogsbrautar (þar sem umferðaljósin eru) og var för þeirra víst heitið til Auðar Helgu – upp í nýja hverfi. Á þessu augnabliki fóru hjörtu að slá fastar og hraðar.

Við hröðuðum okkur því heim, sóttum bílinn og brunuðum upp í nýja hverfi. Fundum ferðlangana heima hjá Auði Helgu.

Ásdís Karen skynjaði óstöðugt ástand taugaveiklaðra foreldrana þegar hún sá okkur hendast út úr bílnum – gerði sér grein fyrir því að sennilega má fjögurra ára stelpa ekki leggja í slíkt ferðalag alein.

Ævintýragirnin virðist vera mun ríkari í Ásdísi en í stóru systur hennar; Eva Þórey þarf – og hefur alltaf þurft – nánast vopnaða fylgd fari hún út fyrir 100 m radíus frá húsinu.

Það er gömul tugga að tíminn líður hratt en engu að síður er það þekkt staðreynd. Um leið og ég sakna Evu Þóreyjar sem litlu skotti fagna ég hverju árinu sem líður og hún stækkar og þroskast.

Og nú langar hana í síma!

Frá því hún var vart talandi hefur hún haft brennandi ástríðu fyrir tónlist. Hún vildi oft frekar horfa á tónlistarmyndbönd á PoppTV heldur en teiknimyndir – dillaði sér og hummaði með lögunum.

Við gáfum henni því mp3 spilara í afmælisgjöf þó hún hafi sérstaklega óskað eftir farsíma. Okkur finnst einfaldlega ekki kominn tími á að hún hafi síma til eigin afnota.

Ragna Kristín á einmitt líka afmæli í dag. Til hamingju Ragna mín, veit að þú lest þetta því þú ert um það bil sú eina sem kommentar á þetta blessaða tuð mitt á þessum vef.

Í dag er komið eitt ár síðan séra Baldur pússaði okkur saman í Þorlákskirkjunni í viðurvist fjölskyldu og vina.

Legendary dagur.