Á þriðjudagskvöld var Ásdís Karen búin að vera gubbandi og með niðurgang í sólarhring. Hún kvartaði um náladofa í höndum og eftir klukkutíma var okkur hætt að lítast á blikuna og hringdum á lækni. Sá vildi skoða hana nánar svo við fórum á Selfoss með hana til athugunar. Kandídatanum á vakt grunaði að hún væri farin að þorna upp og vildi að hún fengi næringu í æð. Eftir hann hafði þuklað og þrýst á magann á henni reisti hún sig upp og sendi væna spýju yfir sjálfa sig og legubekkinn. Til allrar lukku höfðum við tekið með föt á hana til skiptanna.
Þar sem ekki var unnt að hafa eftirlit með henni á Selfossi var okkur vísað á Barnaspítala Hringsins í Reykjavík þar sem við fengum vitanlega mannsæmandi þjónustu.
Það kom reyndar í ljós eftir að bæði hjúkrunafræðingur og vakthafandi læknir skoðuðu hana að næring í æð væri óþörf. Við gættum þess að hún drykki í smá skömmtum og hún náði að halda því niðri.
Hún var orðin lík sjálfri sér í gær og var farin að leika sér snemma dags, hjálpaði meira að segja pabba sínum að taka til í bílskúrnum. Verra er að hlaupabólurnar eru farnar að fjölga sér eitthvað og hana var farið að klæja í gærkveldi. Henni þykir afar fúlt að geta ekki farið út að leika sér í blíðunni – segist nefnilega ekkert vera lasin.
En mikið afskaplega finnst mér skítt, jafnvel hneykslanlegt, að fá ekki viðunandi heilbrigðisþjónustu í heimabyggð – eins lítilfjörlegt og mér þykir þetta vera. Frat.
Nýlegar athugasemdir