Alltaf sama dramatíkin á 365 miðlum.
Í fimmfréttum þuldi fréttamaður upp: “Jarðskjálfti upp á 2.6 skók Þórsmörk í dag…”
2.6? TVEIRKOMMASEX!?!?!
Það eru meiri læti í tveimur mjaltakonum í snúsnú heldur en jarðskjálfta upp á tvo komma sex. Að minnsta kosti finnst mér frjálslega farið með orðið skók þarna.
Ásdís Karen var ekki fyrr staðin upp úr pestinni sem hún var með þegar gamli lagðist eins og rakki í bælið.
Mér leiðist afskaplega að vera veikur.
Ásdís Karen og Gígja léku sér saman eftir leikskóla á miðvikudaginn. Þær voru að horfa á eitthvað skrípóið þegar við tókum eftir því að Ásdís Karen lá eins og klessa í sófanum og tók ekki þátt í fimleikaæfingunum með Gígju sem stundum eru gerðar samhliða skrípóglápi. Óformlegt hitatékk á enni með samanburði við aðra fjölskyldumeðlimi staðfesti að hún væri komin með hita. Hún var afskaplega slöpp í gær, með ríflega 39°c hita en virðist vera eitthvað skárri núna – að minnsta kosti það sem af er degi.
Prófaði í gær heimagerða fajitas kryddblöndu. Marineraði kjúkling í blöndunni í um það bil klukkutíma, svissaði papriku og rauðlauk á pönnu og hitaði tortilla kökur í grillinu. Handsdown besta fajitas sem hér hefur verið borið á borð auk þess sem ég mun sennilega aldrei aftur kaupa tilbúnar kryddblöndur til þess konar matreiðslu.
Mér fannst skyggnið afskaplega lélegt, óvenju lélegt, þegar ég keyrði upp Túngötuna rétt áðan. Landakotskirkja, hvar ég lagði bílnum, böðuð í reyk – það var eitthvað mikið á seyði. Reykurinn þykknaði og lyktin varð æ sterkari eftir því sem ég kom nær Landssímahúsinu, þegar ég horfði út Aðalstrætið sá ég að reykurinn kom einhversstaðar þaðan sem Gaukurinn var.
Ég ræddi stuttlega við slökkviliðsmann sem var að skrúfa frá brunahana við Ingólfstorg. Sá gat sagt mér lítið annað en: “þetta eru MIKIL læti”.
Rúnar félagi minn kynnti mig fyrir hljómsveitinni Bombay Bicycle Club í síðustu viku. Lagið Always Like This hefur hljómað undanfarið á Xinu en þrátt fyrir að þykja lagið gott veitti ég hljómsveitinni ekki frekari athygli. Úr því hefur verið bætt þegar þessi orð eru skrifuð.
Er með skífuna I Had The Blues But I Shook Them Loose á playlistanum og hún hljómar bara skrambi vel.
Hér er tóndæmi, Dust On The Ground:
Við sváfum af okkur fyrstu fréttir af gosinu sem hófst í gærnótt. Sáum aukafréttatíma auglýstan þegar kveikt var á viðtækinu í gærmorgun þegar stelpurnar ætluðu að fara horfa á barnaefnið. Mér datt ekki neitt annað í hug en að byrjað væri eldgos – og það stóðst.
Eftir morgunmatinn rúntuðum við á útsýnispallinn við vikurinn í von um að sjá einhver ummerki gossins þrátt fyrir lélegt útsýni. Ég tók vitaskuld myndavélina með mér en þegar ég ætlaði að fara skjóta myndum gerðist ekkert. Rafhlaðan var tóm.
Á leiðinni í vinnuna í morgun gaut ég augunum reglulega í austurátt í von um að sjá eitthvað. Árangurslaus tilraunastarfsemi sem ég hætti fljótlega – svona til að halda bílnum á þjóðveginum. Sá svo á mbl.is að gosið hefði verið með rembing um kortér yfir sjö og upp hefði stigið tignarlegur strókur. Var auðvitað kominn í bæinn þá og missti þar af leiðandi af því. Týpískt.
Takið eftir kökunni:
…and it’s gone.
Það er eitt og annað sem hægt er að ræða um þessa auglýsingu. Ég hef alltaf skolað leirtauið vel og vendilega áður en það fer inn í uppþvottavélina á meðan aðrir setja það inn eins og það kemur af matarborðinu. Um þetta eru skiptar skoðanir.
Eftir að hafa séð téða auglýsingu kemst umræðan hins vegar á annað plan: hvort tek ég týpuna MDB8959AWB (black), eða MDB8959AWS (stainless steel)?
(via Einar Örn)
Vampire Weekend hafa tekið hug minn allan. Ég dýrka þessa hljómsveit.
Fyrsta lagið sem ég heyrði með þeim var Oxford Comma og var í kvikmyndinni I Love You Man. Nú keyri ég tvær plötur frá þessari æðislegu sveit í spilaranum; frumburðinn Vampire Weekend og þá nýjustu Contra.
Þessi lög eru öðrum betri í augnablikinu:
Rakst á nýtt stöff frá Julian Casablancas; forsprakka New York gæðasveitarinnar The Strokes. Lagið 11th Dimension er hreint sælgæti fyrir eyrun, tælandi seiður með sterkum eitís áhrifum.
Hlustið hér: Julian Casablancas – 11th Dimension
Næst á dagskrá er að vera sér úti um eintak af plötu Julians, Phrazes For The Young.
Julian sprellaði með gosunum í SNL, úr varð tónlistamyndbandið Boombox:
Eva Þórey kom til mín skömmu eftir þær fóru uppí rúm með tárin í augunum; kvartaði um sáran verk í maganum. Ég fylgdi henni aftur í rúmið, tók fötu meðferðis og stillti upp við hliðina á rúminu hennar. Um leið og Ásdís Karen sá umstangið fékk hún “vont” í magann. Agalega, agalega vont í magann.
Ég sótti því aðra fötu og setti við rúmið hennar, bauð þeim báðum góða nótt og sagðist nú vona að þær væru ekki að fá ælupest. Þær voru sofnaðar sléttum þremur mínútum seinna.
Helena þurfti nefnilega að fara á fund í kvöld, sjáið til. Mömmusöknuður getur verið ansi svæsinn hjá litum litlum stelpum 
Í tilefni dagsins ætla ég að hætta í vinnunni örlítið fyrr í dag, vinn það upp í kvöld.
Það þarf jú að dekra við afmælisbarnið og huga að ýmsu fyrir eldamennsku kvöldsins
Nýlegar athugasemdir