Mér fannst skyggnið afskaplega lélegt, óvenju lélegt, þegar ég keyrði upp Túngötuna rétt áðan. Landakotskirkja, hvar ég lagði bílnum, böðuð í reyk – það var eitthvað mikið á seyði. Reykurinn þykknaði og lyktin varð æ sterkari eftir því sem ég kom nær Landssímahúsinu, þegar ég horfði út Aðalstrætið sá ég að reykurinn kom einhversstaðar þaðan sem Gaukurinn var.
Ég ræddi stuttlega við slökkviliðsmann sem var að skrúfa frá brunahana við Ingólfstorg. Sá gat sagt mér lítið annað en: “þetta eru MIKIL læti”.
Nýlegar athugasemdir