Á leiðinni í vinnuna í gærmorgun tók ég fram úr strætó á miklubrautinni. Þegar ég leið fram hjá vagnstjóranum sá ég hvar hann var að púa feitan vindil. Á bak við stýrið, á um það bil 70 km hraða.
Nú átti ég 3 kosti:
A. Taka niður númerið á strætóinum, hringja í Strætó BS og klaga bílstjórann.
B. Ekki hringja í höfuðstöðvar strætó heldur í Reykjavík Síðdegis og kvarta sáran undan reykjandi vagnstjóranum.
C. Hrista höfuðið og glotta að heimskunni í greyjinu.
Hefði ég valið kost A, væri vagnstjórinn jafnvel atvinnulaus í dag.
Hefði kostur B orðið fyrir valinu væri ég samstundis kominn í hóp sem kallaður er “Húsmæður í Vesturbænum”.
C varð augljós kostur.
ussss… hvað er í gangi… ef ég hefði verið í þessum vagni hefði ég orðið brjáluð – og orðið “sannköllum húsmóðir í Vesturbænum” því ég hefði ekki látið þetta viðgangast. Ojjj…
hefði örugglega glott út í annað við að hlusta á þig!!!!
Hefði samt verið ótrúlega gaman að heyra í þér á Bylgjunni
Jæja hafði það gott !